Record, Erase... Start Over Again by Brasil & The Gallowbrothers Band
PL
Zespół Brasil and the Gallowbrothers Band przeszedł tak wiele przemian stylistycznych, estetycznych i personalnych, że gdy ogłoszono nowy album, od razu wiedziałem, iż będzie on czymś odmiennym od poprzednich wydawnictw – *[security]* oraz *Nasielsk Incident*.
Materiał, nagrywany prawdopodobnie przez trzy lata w obecnym składzie, ukazuje się – zgodnie z modą – nakładem nieustannie ewoluującej wytwórni Bocian Records na płycie winylowej. Przynosi on coś, czego chyba nie przewidziałem, nawet biorąc pod uwagę możliwe kierunki rozwoju grupy.
Pięć nowych utworów – i tu... niespodzianka: do każdego z nich powstał teledysk (zachęcam do sprawdzenia linków poniżej).
Jak podejść do tych nowych kompozycji? Moje pierwsze odczucia były bardzo emocjonalne. Wszystkie pięć utworów naznaczonych jest pewnym niepokojem i egzystencjalnym napięciem, które towarzyszy mi – gdzieś z tyłu głowy – od momentu, gdy Tomek (Mirt) podesłał mi link do odsłuchu. To może brzmieć jak banał – że z wiekiem zyskuje się nieco więcej egzystencjalnej i emocjonalnej dojrzałości, co znajduje odzwierciedlenie w muzyce. Jednak w przypadku Brasil jest to coś poetyckiego i bezpretensjonalnego, a zarazem uderzającego do samego rdzenia.
„Poetycki” to chyba trafne określenie – gdy słucha się pierwszego utworu, „RECORD”, uderza siła, z jaką krautrockowy przepływ analogowych syntezatorów, subtelne etniczne rytmy oraz brzmienia gitary i saksofonu łączą się w swoisty pejzaż dźwiękowy. Nie jest to jednak krajobraz surowy czy obcy; to muzyka mocno osadzona w tu i teraz.
Kolejny utwór, „ERASE”, przypomina spokojną opowieść – intymna atmosfera i powolny rytm pozwalają rozwinąć motyw wprowadzony przez analogowe syntezatory, niosące ze sobą ten specyficzny niepokój, który tylko one potrafią wykreować. Wszystkie te kompozycje stanowią świadectwo tego, jak Tomek, Rafał, Maciej i Andrzej potrafią wykorzystać swoje umiejętności muzyczne do realizacji zamierzonego celu. To oniryczna atmosfera, która wciąga słuchacza, oraz coś nieuchwytnego – coś, co trzeba raczej poczuć, niż wyrazić słowami.
Utwór „START”, z partiami saksofonu i etnicznymi bębnami, przywodzi na myśl eksperymenty z formą i funkcją, jakich mogłaby podjąć się grupa 23 Skidoo, gdyby była polskim zespołem; kryje się w nim jednak coś głębszego i zarazem świątecznego. Wyobraź sobie kujawiaka czy mazurka przeniesionego w świat improwizacji – w rejony psychodelii i eksperymentu.
Kolejny utwór – „OVER” – buduje atmosferę i poczucie niepokoju zbliżone do tych z kompozycji „ERASE”, prowadząc słuchacza ku swoistej, kulminacyjnej sugestii. Jest w tym nagraniu coś jeszcze: muzycy doskonale wiedzą, jak dawkować i wykorzystywać środki kompozycyjne, by kreować nastrój poprzez oszczędność gry – grając tylko to, co niezbędne. To rzadka umiejętność, świadcząca o ich znakomitym muzycznym porozumieniu.
Ostatni utwór – „AGAIN”, najdłuższy na płycie – ukazuje kalejdoskop barw i odcieni, jakie potrafi wyczarować ten kwartet. Wszystko to dzieje się w ich własnym stylu: powoli ewoluuje, bez pośpiechu czy wymuszonej presji.
To album idealny na letnie upały – skłania do refleksji nad przemijaniem i innymi egzystencjalnymi niuansami, nie narzucając przy tym gotowych interpretacji ani wskazówek, które mogłyby zakłócić indywidualny odbiór muzyki. Dla mnie osobiście płyta ta stanowi źródło kojącego, wyrafinowanego doświadczenia i daje poczucie sensu płynące z tworzenia muzyki na własnych zasadach. To piękno nienachalne, przebijające się przez dźwięki niczym zjawisko *komorebi*.
Aby przybliżyć Wam ten materiał i nadać mu bardziej osobisty, refleksyjny wymiar, przeprowadziłem z Tomkiem wywiad z okazji premiery albumu. Zapraszam do lektury!
1. Brasil and the Gallowbrothers Band przechodziło na przestrzeni lat sporo zmian. Nowy album i nowy skład – jak to się ułożyło?
Ułożyło się powoli. Ponad trzy lata temu, tuż po nagraniu "[security]", zaczęliśmy grać we trzech z Andrzejem Załęskim na perkusji. Perkusista to zawsze było brakujące ogniwo w Brasil. Wcześniej tylko "Hi Brasil" udało nam się nagrać z Karolem Koszniecem i Tomkiem Gadomskim, ale to był skład, który praktycznie zaistniał jedynie w studiu i nagrał album. Potem jeszcze chwilę graliśmy z Tomkiem.
Z perspektywy mam też wrażenie, że to był czas, kiedy wyczerpywała się pewna formuła i nie do końca mogliśmy odnaleźć nowy punkt zaczepienia. Teraz z Andrzejem graliśmy dość długo, docierając się i korygując kurs. To było dobre, bo mieliśmy czas i nie robiliśmy niczego na siłę.
W trakcie tego docierania nagraliśmy materiał, który planowaliśmy wydać, i pod koniec pracy pojawił się pomysł, żeby poprosić Maćka Rodakowskiego o dogranie saksofonu. Całość powstawała jednak tak jak wcześniejsze albumy, które robiliśmy z Rafałem we dwóch.
To, co zawsze działało, tym razem nie do końca sprawdzało się w rozszerzonym składzie, więc postanowiliśmy zacząć od zera, już we czterech, z Maćkiem oficjalnie na pokładzie. Dobrze się stało, bo z Andrzejem wypracowaliśmy już nowy tryb pracy, choć wszystko, jak zawsze w Brasil, jest – delikatnie mówiąc – zmienne, trudno uchwytne i anarchiczne. Różnice w działaniu nieraz zauważamy sami dopiero po czasie. Cały proces oddaje zresztą tytuł płyty.
2. Jak proces produkcji nowego Brasil różnił się od poprzednich sytuacji?
Zwykle dużo więcej z Rafałem grzebaliśmy w nagranym materiale. Choć chyba też trochę różnie to pamiętamy lub odbieramy. Na pewno przy "[security]" było dużo typowo studyjnej pracy. "The Nasielsk Incident" był chyba nieco bliższy nowej płycie pod tym względem, ale tam również znacząca warstwa została dodana później do improwizowanego trzonu.
W przypadku "Record, Erase… Start Over Again" wszystko nagraliśmy na setkę. Tylko jakieś drobiazgi zostały dodane po tej sesji, a głównie trzeba było przyciąć ponadgodzinny materiał do rozmiarów albumu.
Wszystko też trochę wraca do początków. "Record, Erase… Start Over Again" ma coś z "Band Plays On...". Obydwie płyty powstały szybko i mają ducha zespołowej interakcji wynikającej z grania na żywo. Nawet pamiętając, że do "Band Plays On..." dogrywaliśmy ślad po śladzie kolejne warstwy, jest w niej coś takiego, że kiedy jej słuchasz, masz wrażenie, jakbyś po prostu siedział razem z zespołem.
Ogromną różnicą jest sama zmiana składu. Teraz Brasil to cztery osoby, i każdy wnosi zupełnie odrębny, równoprawny aspekt. To cały czas ten sam zespół i kontynuacja tej samej drogi, ale jednocześnie zupełnie nowy rozdział.
3. Nowy album brzmi bardzo specyficznie i świeżo. Jeśli miałbyś określić jakiś rodzaj myśli przewodniej albo czegoś, co Was prowadziło ku efektowi finalnemu – co by to było?
Myślę, że każdy z nas wskazałby inne inspiracje. Staramy się raczej unikać jednoznacznego kierunku. Każdy z nas może sobie coś wyobrażać, ale to, co jest najfajniejsze, to fakt, że wyznaczamy go wspólnie i jest on konglomeratem często odległych inspiracji.
Ja na pewno miałem w głowie zderzenie latynoskich, brazylijskich rzeczy z krautrockową elektroniką, ale zawsze działa to na zasadzie: weźmy dwie dość odległe rzeczy i zobaczmy, co nowego możemy z tym zrobić.
Nie chciałbym robić muzyki, którą można przypisać do konkretnego czasu. Kiedy ktoś tak mówi, zwykle myśli o czymś, co wyprzedza swój czas. Dla mnie bardziej chodzi o to, by iść w poprzek. Jeśli sięgamy po coś, co już było, staramy się oferować własną, alternatywną wersję.
4. Jak układała się dynamika współpracy w nowym składzie?
Świetnie. Zwłaszcza widać to po tym, że mimo wszystko udało nam się zamknąć dość długi etap kolejnym albumem. Pewnie po drodze były wątpliwości, czy to wyjdzie i czy wyjdzie dobrze, ale mam wrażenie, że wszyscy czujemy, iż finalnie nasza praca i odrobina błądzenia dały spójny, dobry efekt.
Bardzo pozytywne jest to, że nadal jesteśmy w stanie zrobić coś nieoczekiwanego. Jest dużo energii w tym składzie.
5. Czy planujecie już kolejny album w tej czy innej konfiguracji, czy jest zbyt wcześnie, żeby to planować?
Na pewno nie planujemy zmiany konfiguracji. Myślę, że to świetny skład i mamy jeszcze sporo razem do zrobienia. Na razie myślimy głównie o zagraniu kilku koncertów jesienią.
Nagramy kolejną płytę, ale wydaje mi się, że dobrze dać sobie czas, tak żeby nie powtarzać tego samego. Czuję, że jesteśmy teraz w takim bezpiecznym punkcie, który wyznacza "Record". Fajnie trochę się nim pocieszyć, zanim ruszymy dalej.
ENG
Brasil and the Gallowbrothers Band have gone through so many stylistic/aesthetic and line-up transformations that when they have announced a new album I knew straightaway it is going to be something different from the previous album – [security] and Nasielsk Incident.
Recorded probably over the course of three years in the current line up – new album, fashionably so released by ever-so-evolving Bocian records as a vinyl record brings something that I probably haven’t predicted, even with possible trajectories in mind.
Five new tracks – and here…surprise, surprise – each of them has an assigned video – please check the links down below.
How to approach those new pieces. My first sensation was probably very emotional. All those five tracks have a crust and dust of unease, some sort of existential tension that is walking with me, at the back of my mind since the moment when Tomek (Mirt) has sent me the link to listen. It is a certain shot of a platitude saying that with age you get a bit more existential and emotional maturity which is reflected in music. But in Brasil’s case – it is something poetic and unassuming yet – it drills you to the core.
Poetic is probably a good word for it – when you listen to the first track ‘’RECORD’’ – it hits you pretty hard how this krautrockian flow of analogue synths, subtle ethnic beating, with guitar and saxophone can blend together into something of an aural landscape. But not austere, not alien, very much so here and now.
Next track – ERASE feels like a soft-spoken narrative – intimate atmospherics and slow rhythm helps to evolve the theme that analogue synths lead you in. With an unease that only they can emulate and produce. All the tracks are some sort of embellishment of how Tomek, Rafał, Maciej and Andrzej can use their musical skills toward achieving the purpose. Dreamy atmosphere that drags you to it and something elusive, something that has to be felt rather than expressed verbally.
START with saxophone and ethnic drums is something that makes me think of experiments with form and function that probably 23 Skidoo would do if they were Polish but has something deeper and festive about it. Think of Kujawiak or Mazurka transmigrated into the world of improvisation, something psychedelic and experimental.
Next one – OVER – has a similar to ERASE atmosphere and unease that leads to some sort of climatic innuendo. This track also has something better in it – all the musicians know how to gauge and use different compositional tools to create atmospheres by playing less, playing what is needed to be played. A rare skill that shows how well they are in sync together.
Last track – AGAIN – the longest on the album shows a kaleidoscope of different hues, shades and colours that the quartet can produce. In their own manner, slowly evolving, without haste or too much push.
An album fit for summer heatwaves – reflections on passing and other existential nuances, without prompting or any cues, anything that can actually spoil the individual aspect of interpretation. For me personally – this album is a place of sophisticated healing and a sense of purpose in terms of creating music on your own terms. An unassuming beauty that glistens through the notes – like the Komorebi effect.
To make it even more accessible and personal and thoughtful - I interviewed Tomek for the occasion of the album's release. Dig in!
1. Brasil and the Gallowbrothers Band has undergone quite a few changes over the years. A new album and a new lineup—how did it all come together?
It came together gradually. Over three years ago, right after recording *[security]*, the three of us started playing together, with Andrzej Załęski on drums. A drummer had always been the missing link for Brasil. Previously, we had only managed to record *Hi Brasil* with Karol Koszniec and Tomek Gadomski, but that lineup existed practically only in the studio to record the album. We played with Tomek for a little while after that, too.
Looking back, I also get the impression that it was a time when a certain formula was running its course, and we couldn't quite find a new foothold. We played with Andrzej for quite a while, finding our groove and adjusting our course. That was good because we had time and didn't force anything.
During that period of finding our footing, we recorded material we planned to release, and towards the end of the process, the idea came up to ask Maciek Rodakowski to add some saxophone parts. However, the material was initially created just like the earlier albums Rafał and I had made as a duo.
The approach that had always worked before didn't quite hold up with the expanded lineup, so we decided to start from scratch—as a foursome, with Maciek officially on board. It turned out for the best, as Andrzej and I had already established a new way of working—though everything in Brasil is, to put it mildly, fluid, elusive, and anarchic. We often only notice the differences in how we operate after some time has passed. The album's title actually reflects that entire process.
2. How did the production process for the new Brasil album differ from previous ones?
Usually, Rafał and I would tinker a lot more with the recorded material. Although we probably remember or perceive it somewhat differently. There was certainly a lot of typical studio work involved with *[security]*. *The Nasielsk Incident* was perhaps a bit closer to the new record in that regard, though even there, a significant layer was added later to the improvised core.
For *Record, Erase… Start Over Again*, we recorded everything live in the room. Only minor details were added after the session; the main task was trimming over an hour of material down to album length.
It all harkens back to the beginning, too. *Record, Erase… Start Over Again* shares something with *Band Plays On...*. Both albums came together quickly and capture the spirit of band interaction born from playing live. Even though we overdubbed layer upon layer for *Band Plays On...*, there’s something about it that makes you feel like you’re sitting right there with the band when you listen.
The change in lineup makes a huge difference. Brasil is a four-piece now, and everyone brings a distinct, equal contribution. It’s still the same band continuing the same journey, but at the same time, it’s a whole new chapter.
3. The new album has a very distinctive, fresh sound. If you had to pinpoint a guiding idea or something that led you to the final result—what would it be?
I think each of us would point to different inspirations. We tend to avoid sticking to one specific direction. We might each have our own ideas, but the best part is that we define the path together—it’s a blend of often widely varied influences. I certainly had in mind a clash between Latin/Brazilian elements and Krautrock-style electronics; the approach is always: let’s take two fairly disparate things and see what new possibilities emerge.
I wouldn’t want to make music that’s tied to a specific era. When people say that, they usually mean something that’s ahead of its time. For me, it’s more about cutting across the grain. If we draw on something from the past, we try to offer our own alternative take on it.
4. How did the collaboration dynamic work out with the new line-up?
It was great. You can really see that in the fact that, despite everything, we managed to wrap up a fairly long chapter with this new album. There were probably doubts along the way—wondering if it would work out or turn out well—but I get the feeling we all sense that, ultimately, our hard work and a bit of wandering off the beaten path resulted in something cohesive and good.
It’s very positive that we’re still capable of doing something unexpected. There’s a lot of energy in this lineup.
5. Are you already planning another album—with this lineup or a different one—or is it too early for that?
We certainly aren’t planning to change the lineup. I think it’s a great group, and we still have a lot to do together. For now, we’re mostly thinking about playing a few shows in the autumn.
We’ll record another album, but I think it’s good to give ourselves some time so we don’t just repeat ourselves. I feel like we’re in a secure place right now, defined by *Record*. It’s nice to just enjoy that for a while before moving on.
PT
O Brasil e os Gallowbrothers Band passaram por tantas transformações estilísticas/estéticas e de formação que, quando anunciaram um novo álbum, soube imediatamente que seria algo diferente do álbum anterior – [security] e Nasielsk Incident.
Gravado provavelmente ao longo de três anos com a formação actual, o novo álbum, lançado de forma elegante pela sempre inovadora editora Bocian Records em vinil, traz algo que provavelmente não previ, mesmo considerando possíveis trajectórias.
Cinco novas faixas – e aqui… surpresa, surpresa – cada uma delas tem um videoclipe – espreitem os links abaixo.
Como abordar estas novas composições? A minha primeira sensação foi provavelmente muito emocional. Todas as cinco faixas têm uma crosta e uma poeira de inquietação, uma espécie de tensão existencial que me acompanha, no fundo da minha mente, desde o momento em que Tomek (Mirt) me enviou o link para ouvir. É como um cliché dizer que com a idade se adquire um pouco mais de maturidade existencial e emocional, o que se reflete na música. Mas no caso do Brasil – é algo poético e despretensioso, porém – que nos penetra até ao âmago.
Poético talvez seja uma boa palavra para o descrever – quando se ouve a primeira faixa, “RECORD”, percebe-se com força como este fluxo krautrock de sintetizadores analógicos, batidas étnicas subtis, com guitarra e saxofone, se podem misturar em algo como uma paisagem sonora. Mas não austera, não alienígena, muito presente e atual.
A faixa seguinte – ERASE – soa como uma narrativa sussurrada – atmosferas intimistas e ritmo lento ajudam a desenvolver o tema para o qual os sintetizadores analógicos te conduzem. Com uma inquietação que só eles conseguem emular e produzir. Todas as faixas são uma espécie de melhoria da forma como Tomek, Rafał, Maciej e Andrzej podem usar as suas capacidades musicais para atingir o objetivo. Uma atmosfera onírica que te atrai e algo elusivo, algo que precisa de ser sentido em vez de expresso verbalmente.
A faixa "START", com saxofone e tambores étnicos, faz-me pensar em experiências com a forma e a função, algo que provavelmente os 23 Skidoo fariam se fossem polacos, mas com um toque mais profundo e festivo. Imaginem uma Kujawiak ou Mazurka transmigradas para o mundo da improvisação, algo psicadélico e experimental.
A faixa seguinte, "OVER", tem uma atmosfera e uma inquietação semelhantes a "ERASE", que culminam numa espécie de insinuação climática. Esta faixa tem também algo mais: todos os músicos sabem dosear e utilizar diferentes ferramentas de composição para criar atmosferas tocando menos, tocando apenas o necessário. Uma capacidade rara que demonstra a sincronia entre eles.
A última faixa, "AGAIN", a mais longa do álbum, exibe um caleidoscópio de diferentes matizes, tons e cores que o quarteto é capaz de produzir. À sua maneira, evoluindo lentamente, sem pressas nem excesso de ímpeto.
Um álbum perfeito para as ondas de calor do verão – reflexões sobre a passagem do tempo e outras nuances existenciais, sem sugestões ou pistas, nada que possa prejudicar a interpretação individual. Para mim, pessoalmente, este álbum é um espaço de cura sofisticada e um sentido de propósito na criação musical nos seus próprios termos. Uma beleza despretensiosa que reluz através das notas – como o efeito Komorebi.
Para tornar tudo ainda mais acessível, pessoal e reflexivo, entrevistei Tomek por ocasião do lançamento do álbum. Confira!
1. O Brasil e a Gallowbrothers Band sofreram muitas mudanças ao longo dos anos. Um novo álbum e uma nova formação – como é que tudo isto aconteceu?
Aconteceu aos poucos. Há mais de três anos, logo após a gravação de "[security]", começámos a tocar em trio com Andrzej Załęski na bateria. Um baterista sempre foi a peça que faltava no Brasil. Antes disso, tínhamos conseguido gravar apenas o "Hi Brasil" com a Karol Koszniec e o Tomek Gadomski, mas esta era uma formação que praticamente só existia em estúdio e gravou um álbum. Depois disso, o Tomek e eu tocámos juntos durante algum tempo.
Olhando para trás, também sinto que foi uma altura em que uma certa fórmula estava a desgastar-se e não conseguíamos encontrar um novo rumo. Agora, o Andrzej e eu tocámos juntos durante um bom bocado, entrosando-nos e ajustando o nosso rumo. Isso foi bom porque tivemos tempo e não forçamos nada.
Durante este processo, gravámos o material que planeávamos lançar e, perto do final, surgiu a ideia de convidar Maciek Rodakowski para tocar saxofone. No entanto, todo o processo foi concebido de forma muito semelhante aos álbuns anteriores em que trabalhámos com o Rafał e comigo.
O que sempre funcionou não funcionou tão bem desta vez com uma formação maior, por isso decidimos começar do zero, apenas os quatro, com Maciek oficialmente a bordo. Foi uma boa decisão, porque o Andrzej e eu já tínhamos desenvolvido um novo fluxo de trabalho, embora, como sempre acontece com o Brasil, tudo seja — para dizer o mínimo — mutável, elusivo e anárquico. Muitas vezes, só nos apercebemos das diferenças na performance passado algum tempo. O título do álbum reflete todo o processo.
2.De que forma o processo de produção do novo Brasil diferiu das experiências anteriores?
O Rafał e eu geralmente mexíamos muito mais no material gravado. Embora provavelmente nos lembremos ou o percebamos de forma diferente. Definitivamente, houve muito trabalho típico de estúdio em "[segurança]". "The Nasielsk Incident" talvez se aproximasse um pouco mais do novo álbum neste aspecto, mas, mesmo assim, foi posteriormente acrescentada uma camada significativa ao núcleo improvisado.
No caso de "Record, Erase… Start Over Again", gravámos tudo em incrementos de cem segundos. Apenas foram feitas algumas pequenas adições após esta sessão, e o principal objetivo era reduzir o material de mais de uma hora para o tamanho ideal do álbum.
Tudo remete também para as origens. "Record, Erase… Start Over Again" tem qualquer coisa de "Band Plays On...". Ambos os álbuns foram compostos rapidamente e carregam o espírito de interação do grupo que advém das atuações ao vivo. Mesmo tendo em conta que adicionámos camadas a "Band Plays On..." faixa a faixa, há algo nele que, ao ouvi-lo, nos faz sentir como se estivéssemos ali sentados com a banda.
A mudança na formação é uma grande diferença. Agora o Brasil tem quatro membros, e cada um traz uma perspetiva completamente diferente, no entanto igualmente importante. Continua a ser a mesma banda, uma continuação do mesmo caminho, mas, ao mesmo tempo, um capítulo completamente novo.
3.º O novo álbum soa muito específico e fresco. Se tivessem de identificar um princípio orientador ou algo que vos tenha orientado até ao resultado final, qual seria?
Penso que cada um de nós apontaria inspirações diferentes. Tendemos a evitar uma direção clara. Todos podemos imaginar algo, mas o mais prazeroso é que definimos em conjunto, e é uma mistura de influências muitas vezes distantes.
Tinha definitivamente em mente uma mistura de elementos latinos e brasileiros com a música eletrónica krautrock, mas funciona sempre com base no princípio: vamos pegar em duas coisas bastante distantes e ver o que de novo podemos fazer com elas.
Não gostaria de fazer música que possa ser associada a uma época específica. Quando alguém diz isso, geralmente refere-se a algo à frente do seu tempo. Para mim, trata-se mais de seguir em frente. Se estamos a pegar em algo que já foi feito, tentamos oferecer a nossa própria versão alternativa.
4.º Como foi a dinâmica com a nova formação?
Ótima. Isto é especialmente evidente pelo facto de, apesar de tudo, termos conseguido terminar um período bastante longo com mais um álbum. Provavelmente, houve dúvidas ao longo do caminho sobre se iria resultar e se seria bom, mas tenho a impressão de que todos sentimos que, no final de contas, o nosso trabalho e um pouco de experimentação produziram um resultado coeso e de qualidade.
É muito positivo que ainda sejamos capazes de algo inesperado. Há muita energia nesta formação.
5.º Já estão a planear outro álbum com esta ou outra formação, ou ainda é cedo para planear?
Definitivamente não planeamos mudar a formação. Acho que esta é uma grande formação e ainda temos muito que fazer juntos. Por enquanto, estamos a pensar principalmente em fazer alguns concertos no outono.
Vamos gravar outro álbum, mas acho que é bom darmos tempo para não repetirmos as mesmas coisas. Sinto que estamos agora num ponto seguro, definido por "Record". É bom poder encontrar algum conforto nisso antes de avançar.
Comments
Post a Comment